Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Οι "κυρίες" μου...



Τις προσέχω  εδώ και χρόνια… 

Το «εξωτικό Λουτράκι» , σε άνθηση κάποτε, σε παρακμή τώρα,  είναι  ο «τόπος» τους… 

Όχι, μην μπερδεύεσαι, δεν μιλώ γι αυτές με τα «λουλακί» μαλλιά, εκείνες έχουν αποδεχτεί  τον χρόνο, είναι γιαγιάδες, μαγειρεύουν γεμιστά  και λαδερά, κάθε εποχή και το φαγητό της, έχουν μεγάλα παιδιά, εγγόνια που τις απορρίπτουν αλλά βρίσκονται πάντα γύρω τους, νύφες, γαμπρούς, «μια χαρά σε βλέπω, κρατάνε τα κότσια σου» κι ας είναι το κάθε τους βήμα έναν τόνο πιο αργό..

Μιλώ για τις άλλες…  
Αυτές τις «γκροτέσκο» φιγούρες, βαμμένα ξανθά μαλλιά, βαμμένο –λίγο παραπάνω- πρόσωπο, κοσμήματα, κι ας  στέκονται στην ουρά της τράπεζας, βαρύ, γλυκερό άρωμα, καπέλο –γλυκιά μου πρέπει να προσέχεις  τον ήλιο-, γόησσες…

Ναι, γόησσες  ενός άλλου καιρού, ηρωίδες του  Tennessee Williams, «What Ever Happened to Baby Jane?» , ερωμένες, μοιραίες, κάποτε αγαπήθηκαν με πάθος, αγάπησαν, αυτό δεν το θυμούνται, γυναίκες στο τελευταίο σκαλί της ζωής τους, γυναίκες…


«Μην ξεχάσεις το βράδυ πριν κοιμηθείς καλό ντεμακιγιάζ, ομορφούλα μου φαίνεσαι, πόσο είσαι, σε κάνω μικρότερη, ζήσε με όλες σου τις αισθήσεις, ζήσε»
Βλέπεις, εγώ ζω ακόμα, έχω  σπάσει τους καθρέφτες και κοιτάζω μέσα μου…
Πίστεψέ με… Ζω… 




Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Αγαπώ τα παλιά συρτάρια...



Αγαπώ τα παλιά συρτάρια…

Αυτά που ξεχειλίζουν, δεν εφαρμόζουν πια κανονικά, κρέμονται στον αέρα, λίγο να τα σπρώξεις αγκομαχάνε, δεν κλείνουν, δεν ανοίγουν, σε προκαλούν…

Πρέπει να τα αδειάσεις, ρωγμές στην ισορροπία σου, στη ζωή σου…

Τραβάς τα πάνω-πάνω, λίγη προσπάθεια, κάτι τσαλακωμένο κάνει κόντρα, ανοίγεις…

Λογαριασμοί, εξωφλήθη , εξωφλήθη, εξωφλήθη…

Μπαταρίες, αναπτήρες που δεν ανάβουν, συνδετήρες, post it –πόσα ήθελες να θυμηθείς-στυλό και μαρκαδόροι ξεθυμασμένοι, ένα παλιό θερμόμετρο…






Εισιτήρια, πότε ταξιδέψαμε και πού...
Κάρτες από ξενοδοχεία ημιδιαμονής, πότε αγαπηθήκαμε τόσο...
Ένα κόκκινο λαστιχάκι, δες, κάποτε είχα μακριά, μαύρα μαλλιά... Φωτογραφίες, τις σκίζω, φυλακίζουν τον χρόνο που για μένα είναι ρευστός...
Ένα τετράδιο για πιάνο –πάντα με κορόιδευες, δεν ξεχώριζα νότες και διαστήματα- εξάλλου δεν έπαιξες για μένα ποτέ...
Ένα παλιό δαχτυλίδι με χαραγμένο όνομα...
Όμως, στο βάθος, κρυμμένο, ένα φύλλο από σημειωματάριο, κιτρινισμένο, με μικρά, αμήχανα γράμματα:


"I’m the king of my own land.

 Facing  tempests of dust, I’ll fight until the end.


Creatures of my dreams raise up and dance with me!

Now and forever  I’m your king!"


Αγαπώ τα παλιά συρτάρια…


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Του Γιώργου...



Ξέρω πως δεν γουστάρεις τα "επετειακά"...
Στη σπάνε οι γιορτές, τα γενέθλια, ό,τι τέλος πάντων πρέπει να το θυμάσαι με το "ζόρι"...
Θα στη σπάσω κι εγώ λοιπόν με τη σειρά μου...
Γιατί σαν σήμερα γεννήθηκες... 
Έζησες μια "γεμάτη" και "γαμάτη" ζωή, σπουδές στη Φλωρεντία, πολιτικοί αγώνες ως το μεδούλι, έρωτες, Ελλάδα, άλλοι αγώνες, αρχιτέκτονας, "φεύγα τύπος"...
'Ωσπου συναντηθήκαμε... 
Θυμάσαι, μάλλον ναι, το ψαρωμένο, αλλά τσαμπουκαλίδικο πιτσιρίκι των 24 ετών...
Αντιδρούσα σ' ό,τι έλεγες, άσε μας ρε φίλε έχουμε κι εμείς άποψη, σε γούσταρα τρελά από την πρώτη στιγμή, με γούσταρες, αλλά κρατιόσουν στο ύψος σου...

Μέχρι εκείνο το βράδυ στη Βουλιαγμένη...
Αφέθηκες, μου είπες πως θέλεις να είμαι το "αστεράκι σου και πολλά άλλα πράγματα", αφέθηκα στην αγάπη της ζωής μου...

26 χρόνια μετά, "κρατάει ακόμα αυτή η κολώνια"...
Έχουμε τη Λένια, το πιο παλαβό παιδί του κόσμου, περάσαμε πολλά, το δώρο μου γι αυτήν τη μέρα είναι ένα: Με αντέχεις... Με νοιάζεσαι, μ' αγαπάς, με προσέχεις, στις εκρήξεις και τις αγωνίες μου, στις ανασφάλειες και τα φαντάσματα που με στοιχειώνουν, είσαι εδώ...

Ξέχασα το δώρο...Σ' αγαπάω...Πολύ...Αυτό...

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Φολέγανδρος...



Αγαπάω  αυτό το νησί…

Ήταν ένας ξαφνικός έρωτας, απ’ αυτούς που δεν τους δίνεις και πολλή σημασία,  έλα μωρέ, κυκλαδονήσι, τι περιμένεις, αφού ένα ζητάς, στον παράδεισο να πας, την πάτησα μεγαλοπρεπώς…

Ήταν Ο ΕΡΩΤΑΣ… 
Χαμηλών τόνων, ξέρεις αυτοί είναι οι πιο ύπουλοι έρωτες, δεν τους δίνεις στην αρχή μεγάλη προσοχή, ώσπου…

Ανακαλύπτεις τα κρυφά, κρυμμένα μυστικά… 
Ψάχνεις μόνος –έτσι είναι οι έρωτες-και ξαφνικά κολλάς…

Ο έρωτάς σου είναι εκεί… 
Δεν ποστάρει μεγαλεία, είναι μικρούλης αλλά επίμονος και προκλητικός…

Μόλις τον ανακαλύπτεις του παραδίνεσαι…
Ψυχή τε και σώματι …



Σου δίνει πολλά χωρίς αντάλλαγμα…

Την ομορφότερη χώρα των Κυκλάδων, σκηνικό για έργο που δεν το νοιάζουν οι θεατές… 
Παρθένες παραλίες, sorry fashion victims, δεν έχει ξαπλώστρες and brand new hits…




Έχει όμως τον Νικόλα της Ρακεντιάς που έπαιξε για χάρη μου, περασμένα μεσάνυχτα, το «The Jeweller» των «This Mortal Coil», την «Πούντα», τον «Kήπο της Εύας», τον φούρνο που κράτησε για μας ντόπιο «στραγγιστό» τυρί, τη Βαλεντίνα του «Solaris» που δεν μας ζήτησε τα κλειδιά του δωματίου –ο Γιώργος τα ξέχασε στην τσέπη του-, το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα, την Αγκάλη, το Κάτεργο, του Βιτσέντζου...

 
















Οι μεγάλοι έρωτες δεν βιάζονται… Έχουν τον δικό τους τρόπο… Είναι πονηροί και διαρκούν…